مددکارها می‌گویند، عرفان راهی سفر است و برای خداحافظی آمده، خودش می‌گوید آمده تا به رسم قدیم در اتاق بازی با شادی بچه‌ها همراه شود و در کنار آنها باشد چون قرار است ماه آینده برای ادامه تحصیل راهی هندوستان شود. می‌گوید از هم اکنون دلتنگ محک است. عرفان لطفی پور 17 سال دارد و مدتی است قطع درمان شده. پر از انرژی و امید به آینده از روزهای نه چندان دور گذشته ادامه مطلب

کودکان بهبود یافته محک همواره نمادی از امید در دل تمامی اعضای خانواده بزرگ این موسسه هستند. نمادی که استقامت، اراده و امید به بهبود را در دل فرزندان محک و خانواده هایشان بارور می کند. کامران شکری سالاری یکی از همین نمادها است. هر چند او دیگر کودک نیست اما همواره فرزند محک است. جوان 21 ساله‌ای که در 13 سالگی مبتلا به سرطان شد. در طی درمان پای چپ‌اش را از دست ادامه مطلب

یادتان هست؟ خبرنامه شماره 39 محک را یادتان هست؟ همان خبرنامه که تاریخ نقش بسته روی آن اسفند ماه 1387 را نشان می‌دهد. در صفحه 58 خبرنامه می خواندیم:....... آشنای قدیمی روزهای آخری بود که مشغول جمع اوری مطالب خبرنامه بودم که پدر یکی از بچه های محک با چهره ای آفتاب سوخته وارد اتاق شد. او عکسی  در دست داشت و گفت:مهران این عکس را داده که به روابط عمومی بدهم . ادامه مطلب

به چشم‌هایشان نگاه می‌کنم. پشت در سالن کنفرانس ایستاده‌ام و به چشم‌های تک تک‌شان نگاه می‌کنم. چشم‌هایی سرشار از امید و لبریز از تلاشی سخت و پیگیر و شاید کمی خسته. نگاه‌هایشان منتظر است. انتظار یک دیدار سراسر شوق را دارند.اینان مادران تعدادی از کودکان محک‌اند و قرار بود جلسه‌ای داشته باشند. جلسه ای با حضور دکتر مهرور رئیس بیمارستان فوق تخصصی محک، و با یکی از کودکان دیروز که سال ها پیش ادامه مطلب

رد نگاهش را دنبال می کنم. نگاهش را از لا به لای پرده نیم باز اتاق خوشامد گویی بیمارستان محک دوخته است به کوه‌های اطراف. چشم هایش مشتاقانه سنگ‌ها را کاوش می کند و می گوید: «در ارتفاع 3850 متری علم کوه پناهگاهی است به اسم سرچال. دور تا دورش پر از قله های بالای 4000 متری چون سیاه کمان، تخت سلیمان،سیاه‏گوک، سیاه سنگ... پناهگاه کوچکی است که تقریباً 200 نفر ظرفیت دارد. ادامه مطلب